Kayseri’de Bir Defter, Bir Hayal ve İçimde Büyüyen Sessizlik
Kayseri’nin sabahları hep aynı kokuyla uyanır: soğuk hava, ekmek fırınlarından yükselen taze hamur kokusu ve aceleyle yürüyen insanların ayak sesleri. Ben 25 yaşındayım. Hâlâ bazen kendimi bir çocuğun iç sesine sahip bir yetişkin gibi hissediyorum. Günlük tutarım. Çok fazla değil, her gün değil belki ama içim dolduğunda kalemi elime alırım. Çünkü bazı şeyler konuşarak değil, yazarak hafifler.
O gün de öyle bir gündü.
Defterimin kapağını açtığımda aklımda tek bir soru vardı: “İş yeri açmak için devlet desteği ne kadar?”
Ama bu sorunun arkasında rakamdan çok daha fazlası vardı. Kendi hayatımı kurma isteği, babamın “önce bir iş bul” bakışı, annemin sessiz ama endişeli gözleri ve içimde sürekli büyüyen “ya başarabilirsem?” sesi…
Bir Kahve Dükkanı Hayali ve Gerçeklerin Duvarı
Merhabalar! Edup olarak “İş yeri açmak için devlet desteği ne kadar” konusunda aklınızdaki soruları yanıtlamak için buradayız.
Uzun zamandır küçük bir kahve dükkânı açmayı hayal ediyorum. Kayseri’de, belki eski bir sokakta, ahşap masaları olan, penceresinden gün ışığı giren bir yer…
Hayalimde insanlar orada sadece kahve içmiyor. Konuşuyor, susuyor, bazen sadece oturup düşünüyordu. Ben de arka tarafta fincan yıkarken bile mutlu hissediyordum.
Ama gerçek hayat, hayaller kadar yumuşak değil.
Kira fiyatları, ekipman maliyetleri, dekorasyon, ruhsatlar… Hepsi üst üste gelince içimdeki o küçük umut bazen geri çekiliyor. Tam o anlarda tekrar aynı soruya dönüyorum: İş yeri açmak için devlet desteği ne kadar?
İnternette dolaşırken en çok karşıma çıkan isimlerden biri KOSGEB oluyor. Her sayfada farklı rakamlar, farklı destek türleri… Kafam karışıyor ama bir yandan da içimde küçük bir kıpırtı oluşuyor.
KOSGEB Sayfalarında Kaybolmak
Bir akşam, odamın ışığı loşken bilgisayar ekranına bakıyorum. Dışarıda Kayseri’nin sert rüzgârı var. Cam hafif titriyor gibi geliyor bana.
KOSGEB’in sayfasında gezerken desteklerin türlerini görüyorum. Girişimcilik destekleri, hibe programları, faizsiz kredi imkanları… Rakamlar değişiyor, dönemlere göre farklılık gösteriyor. Ama genel olarak insanın aklında bir çerçeve oluşuyor: devlet, gerçekten de bir şeyler denemek isteyenlerin elinden tutmaya çalışıyor.
O an içimde iki duygu çarpışıyor.
Bir tarafım “Bak işte, bir yol var” diyor.
Diğer tarafım ise “Bu kadar prosedürü sen yapabilir misin?” diye fısıldıyor.
Defterime yazıyorum:
“Bugün umutla korku aynı masada oturdu.”
Rakamların Soğukluğu ve Umudun Sıcaklığı
Destek miktarlarını okudukça garip bir şey fark ediyorum. Rakamlar tek başına bir anlam ifade etmiyor. Kimi yerde 100 bin TL, kimi yerde 300 bin TL’ye kadar çıkan desteklerden bahsediliyor. Ama benim için bu sayıların asıl anlamı başka.
Benim için bu, bir kapının aralanması demek.
Yine de gerçekler var. Çünkü sadece destek almakla bitmiyor. İş planı hazırlamak gerekiyor. Eğitimlere katılmak gerekiyor. Onay süreçleri var. Beklemek var. Çok beklemek…
Ben beklemeyi hiç sevmem.
Ama hayat bana beklemeyi öğretiyor.
Bir gün annem mutfağın kapısından bana bakıyor. Elinde çay var.
“Gerçekten yapacak mısın?” diyor.
Sesinde hem korku hem de gizli bir gurur var.
Başımı sallıyorum ama içimde bir kırılma hissediyorum. Çünkü yapmak istemek başka, yapabilmek başka.
İŞKUR ve Diğer Kapılar
Okumaya Değer: İş geliştirme müdür nedir ?
Araştırdıkça sadece KOSGEB değil, başka destek kapıları da karşıma çıkıyor. İŞKUR üzerinden verilen bazı girişimci destekleri, gençlere yönelik programlar, kadın girişimci teşvikleri…
Her yeni bilgi, içimde yeni bir dalga yaratıyor.
Ama aynı zamanda şunu da fark ediyorum: Bu sistemlerin hepsi bir umut sunuyor ama hiçbir şey “kolay” değil.
Bir akşam defterime şunu yazıyorum:
“Belki de hayat bana hazır bir kapı vermeyecek. Belki de ben o kapıyı kendim açacağım.”
O cümleyi yazarken elim titriyor.
Hayal Kırıklığıyla İlk Yüzleşme
Bir gün belediyedeki bir tanıdıkla konuşma fırsatı buluyorum. Bana süreçlerden bahsediyor. Evraklardan, başvurulardan, değerlendirme aşamalarından…
Konuşma uzadıkça içimdeki heyecan yavaş yavaş sönüyor gibi oluyor.
Eve döndüğümde kendimi yatağa bırakıyorum.
O an çok net bir şey hissediyorum: yoruldum.
Ama bu fiziksel bir yorgunluk değil. Daha çok içsel bir ağırlık.
Defterimi açıyorum ama yazamıyorum. İlk defa kelimeler gelmiyor.
Sadece şu cümleyi yazabiliyorum:
“Belki de ben bu kadar büyük bir şeyi istememeliyim.”
Sonra o cümleyi çiziyorum. Çünkü içimdeki başka bir ses buna izin vermiyor.
Küçük Bir Umut Kıvılcımı
Bir hafta sonra tekrar bilgisayarın başına oturuyorum. Bu kez daha sakinim. Daha gerçekçiyim.
Desteklerin aslında sadece para olmadığını fark ediyorum. Eğitimler, danışmanlıklar, yönlendirmeler… Hepsi bir bütün.
Ve en önemlisi, “denemek” için bir fırsat.
İş yeri açmak için devlet desteği ne kadar? sorusu artık sadece bir rakam arayışı değil benim için. Bir ihtimalin sınırlarını ölçmek gibi.
O gece dışarı çıkıyorum. Kayseri’nin soğuğu yüzüme vuruyor. Gökyüzü açık, yıldızlar net.
Kendi kendime söylüyorum:
“Belki de mesele ne kadar destek verildiği değil. Ben ne kadar ilerleyebilirim?”
Kendi Yolumu Çizmeye Başlamak
Ertesi gün bir liste yapıyorum.
Ne istiyorum?
Ne yapabilirim?
Neye cesaret edebilirim?
Kahve dükkanı hayalim hâlâ orada. Ama artık daha gerçek bir forma bürünüyor. Küçük bir başlangıç, belki daha sade bir yer… belki de ilk adım sadece bir stant.
Defterime yazdığım şeyler artık daha somut.
Bir iş planı fikri bile oluşuyor kafamda. Basit ama gerçek.
İçimdeki o eski dağınık hayal, yavaş yavaş şekil almaya başlıyor.
Sonra Gelen Sessiz Kabul
Bazen en büyük değişim, büyük bir olayla gelmiyor. Sessizce oluyor.
Ben de bir akşam bunu fark ediyorum.
Artık “olmaz” demiyorum.
“Nasıl olur?” diyorum.
Bu küçük değişim bile içimde büyük bir kapı açıyor.
Dışarı bakıyorum. Kayseri’nin ışıkları uzaktan parlıyor. Her ışık bir hayat gibi geliyor bana. Her biri bir hikâye taşıyor.
Ve ben kendi hikâyemin henüz başındayım.
Defterimi kapatırken şunu yazıyorum:
“Belki de en büyük destek, verilen para değil. İnsanın kendine inanmasıdır.”