Geyikler Gece Görür Mü?
Kayseri’nin o donmuş gecelerinde, bir sabah güneş doğduğunda her şeyin daha net, daha parlak olacağını düşünürsünüz, ama bir sabah hiç beklemediğiniz bir anda, karanlıkta ne kadar kaybolmuş olduğunuzu fark edersiniz. O gün, içimde bir boşluk vardı; hayal kırıklığı ve bir tür belirsizlik hissiyle doluydum. Her şeyin anlamını kaybettiği o anlarda, kendimi bir anlık yalnızlık içinde kaybolmuş gibi hissettim. Gözlerim, içimdeki karanlıkla yüzleşiyordu. O an, geyikler gece görür mü? sorusu kafamda yankılandı. Belki de hayvanlar bile bizim gibi geceyi görüp, karanlıkta yürürken neler hissediyorlardı?
Karanlıkla Yüzleşmek
Bir hafta önceydi… Kayseri’nin dağlık bir köyüne gitmek üzere yola çıkmıştım. O sabah, araba yolunun uzunluğundan, ormanların içinde kaybolduğum o yoldan bahsedemem ama doğa beni kendine çekmişti. Bir süre sonra, o yoğun ormanın içinde ilerlerken, içimde bir huzursuzluk belirdi. Burası, her an bir şeyin ortaya çıkacağı, karanlıkta her adımın bir tecrübe olduğu bir yerdi. İçimden bir ses, Geyikler gece görür mü? diye mırıldandı. Gözlerimi çevirdim, fakat ormanın içindeki sessizlik o kadar derindi ki, her şey birbirine karışıyordu.
O kadar içimi kaplamıştı ki, gözlerim karanlıkta bir şeyler arıyordu. Hangi hayvanlar geceyi görür? Geceyi görmek, karanlığın içindeki kaybolmuşluk hissini aşabilmek için bir şeyler bilmek gerekiyordu, değil mi? Geyikler, belki de geceyi gördükleri için bu ormanın ortasında sabaha kadar güvenle gezebiliyorlardı. Belki de onların gözleri, benimkiler gibi karanlıkta her şeyin bulanıklaştığı gözler değildi. Onların bakışları, geceyi olduğu gibi kabul eden bakışlardı.
Bazen gözlerimizin, gözlüklerin ya da her türlü dış etkenin, karanlıkla olan ilişkisini unuturuz. Oysa doğanın canlıları, geceyi bir tehdit olarak görmezler. Geceyi, geceyi oldukları gibi kabullenmişlerdir. Gece onlara bir örtü, bir gizem değil, yaşamın başka bir biçimi gibidir. Bu düşünceler, gözlerimden karanlık ormanı aramamı sağlamıştı. İçimi saran belirsizlik, birden bire anlam kazandı. Geceyi görmek, sadece korku değil, aynı zamanda bir özgürlük duygusu da taşıyordu.
Geyiklerin Sırlı Bakışları
Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, aniden bir şey gördüm. Bir grup geyik… Beni fark ettiler mi, bilmiyorum, ama onların gözleri, karanlıkta parlıyordu. İlk başta korkmuştum, ama sonra bir şey fark ettim. O kadar dikkatle bakıyorlardı ki, sanki gözleri, karanlığın içinden geçebiliyordu. O an, içimde bir şey kıpırdadı. Geyikler gece görür mü? sorusunun cevabını o anda öğrendim. Geyikler, geceyi sadece görmekle kalmıyorlardı, adeta gecenin içinde yaşıyorlardı. Onlar, geceyi hissedebiliyordu.
Bir an için onlarla göz göze geldim, ve tüm dünya durdu. Gözlerim, karanlıkla ne kadar birleşmişti? Geyiklerin gözleri, bana doğru bir ışık gibi geldi. Karanlık, geceyi aslında ne kadar net ve derin bir şekilde görmek olduğunu, hem korkutucu hem de büyüleyici bir şekilde fark ettim. O gecede yalnızca gözlerimi değil, ruhumu da açmıştım.
Geyiklerin Sessizliği
Bir süre sonra, geyikler sessizce ilerlemeye devam ettiler. Ama o sessizlik o kadar derindi ki, etrafımdaki her şey bir anda anlamsızlaştı. Hızla geçip giden zaman, rüzgarın hışırtısı, her şey bir anda uzaklaştı. İçimde bir boşluk vardı. O geyiklerin gözlerindeki sessiz bakışlar, bana ait olmayan bir dünyanın parçası gibi hissediyordum. Ama bu duyguyu bir türlü yadırgamadım, aksine içimde bir huzur da vardı.
Bir an düşündüm, neden geceyi bu kadar seviyorum? Neden karanlıkta bir şeyler arıyorum? Gözlerim, sürekli olarak bir anlam arayarak bakıyordu, ama o gece gözlerimi kapatıp sessizce sadece dinlemeye başladım. Seslerin ne kadar derin olduğunu fark ettim. Bir geyik gibi, geceyi tamamen hissederek yaşamak, sadece gözlerle değil, hislerle görmekti.
Karanlık, benim için bir tür özgürlük halini almıştı. Geyikler, bu özgürlüğü nasıl buluyorlar diye düşünürken, gözlerim onlardan çok daha fazlasını öğrenmişti. Her adımda, geceyi biraz daha anlamaya başlıyordum. Bu gece, sadece gece değil, aynı zamanda bir yolculuk, bir dönüşümdü. Geyiklerin gözlerindeki o özgür bakışı içimde hissettikçe, bir şeyi fark ettim: Geceyi görmek, dışarıdan gelen korkulardan arınarak içsel bir huzura ulaşmak gibiydi. Geyikler gibi, geceyi hissetmek ve ona güvenmek, belki de bu dünyada özgürlüğün bir tek yolu olabilirdi.
Sonuç: Gözler, Geceyi Görür
Geyiklerin gecede nasıl hareket ettiğini, nasıl bir dünyada var olduklarını izlerken, o gece bana ne kadar değerli olduğunu öğrettiler. Gece, sadece bir karanlık değil, aynı zamanda bir rehberdi. Geyikler, karanlıkta bir yön bulmak için sadece gözlerini değil, içlerindeki gücü kullanıyorlardı. Onların gözleri, benim o karanlıkta kaybolan gözlerimle kıyaslandığında, bambaşka bir şeyler anlatıyordu. Geceyi görmek, belki de yalnızca karanlıkta ne aradığını bilmekti.
O an, o sessiz gecede, geyiklerin parlayan gözlerinde bulduğum anlamla birlikte, kendime de bir şey söyledim: Geceyi görmek için bazen gözlerimizin değil, ruhumuzun da açık olması gerekir. Geyikler gece görür mü? Elbette görürler, çünkü onlar sadece geceyi görmekle kalmaz, onunla yaşarlar.